Intellectueel eigendom
Nu eens niet 'ik heb recht op internet' maar 'wat is mijn recht op het internet?' Het kapen
van domeinnamen kennen we allemaal maar het stelen van broncodes, fout geschreven bedrijfsnamen
als domein, het ontwikkelen van applicaties op kosten van de klant en ze nog eens
verkopen aan anderen, content 'lenen' en verwijzen naar bedrijven als zijnde je klant.
We vermoeden dat het niet mag maar wat is er tegen te doen en waar haal ik mijn recht.
Regelmatig ben ik betrokken bij juridische geschillen. Advocaten vragen wij om raad.
Dit ontlokt bij mij de volgende drie conclusies:
|| er is weing besef van wat wel en niet mag op het Internet
|| het Internet zelf biedt geen autoriteit die wikt/ weegt en dan beslist
|| het Internet is een vrijplaats voor belediging, diefstal, heling en samenzwering
De overheid predikt moraal en fatsoen maar in geen enkele wet zijn die voornemens terug te
vinden, sterker nog, die waren er wel maar zijn uit de wetboeken verdwenen omdat men de burgers
niet wilde verplichten voor behoeftige familieleden te zorgen.
Ik pleit voor een centraal meldpunt. Iedere Internetter kan lid worden, bedrijven
donoteur. Betaling geeft recht op toegang
tot een gerubriceerde naslag over wat wel en niet mag en wat de gevolgen waren in aanhangig
gemaakte zaken.
Een arbitrage commissie kan niet-bindende en bindende uitspraken doen, al naar gelang
partijen vooraf met elkaar afspreken. Uiteraard moeten er ook vragen gesteld kunnen worden.
Zo ontstaat een onafhankelijk medium voor consumenten, overheden en bedrijven. Zeker, er
zal altijd een vrijplaats blijven bestaan voor de wat mindere moralisten maar je moet
ergens beginnen.
Jurisprudentie
Er zijn uitspraken gedaan door rechters die haaks staan op eerdere verdicten. Het geeft aan dat zelfs de rechterlijke macht niet goed weet om te gaan met vraagstukken van 'mijn en dijn' op het web.Google is verwikkelt in tal van rechtzaken, om dit in de toekomst te voorkomen probeert ze de voorwaarden zo op te stellen dat het zwaartepunt niet bij Google maar bij de beheerders van websites komt te liggen.
Dat dit niet zo eenvoudig is als het lijkt blijkt uit een gedaagde die wees naar Google als zijnde de partij die de gewraakte inhoud van zijn website op had genomen in haar database.
Het opnemen van namen van concurrenten in de eigen broncode is laakbaar, ook komt het voor dat domeinnamen worden gekaapt. Goed voorbeeld hiervan is www.fundanvm.nl, mag dit?
In een soortgelijke zaak was ik betrokken, ik adviseerde mijn klant de juridische strijd niet aan te gaan maar aan te sturen op een schikking, daarop bood de tegenpartij geld voor de domeinnaam en was mijn klant de lachende derde, het kan verkeren!
Ook wordt er veel strijd geleverd om het gebruik van andermans content, zeg maar de inhoud van een site die wordt 'geleend' voor een andere site. Dit is niet toegestaan zou je zeggen maar ook daarin zijn rechters niet eensluidend.
EU domeinen
Domeinkaping kon redelijk eenvoudig worden aangepakt, het mag niet en correctie is afdwingbaar
via de rechter. Met de komst van EU domeinen ligt het anders.
Om een EU domein te registreren heeft u een merkrechtverklaring of een KvK-inschrijving nodig. Dan
pas bent u nagenoeg zeker dat de door u gewenste domeinnaam ook daadwerkelijk in uw bezit komt.
In de derde periode mag iedereen inschrijven, het kan dus gebeuren dat een Nederlander met een
filiaal in Spanje via dat kantoor een domeinnaam registreert waarvan u vindt dat die naam van u is
omdat het een van uw producten is of misschien zelfs wel uw bedrijfsnaam.
U moet dan in Spanje gaan procederen! Ziet u het al voor u? Met een Spaanse advocaat aan de slag
die nauwelijks verstand van Internet heeft, voor een rechter die niet beschikt over jurisprudentie?
Ik werk met een aantal in het Internet gespecialiseerde advocaten samen, indien u een goed
juridisch advies nodig heeft kunt u op mij rekenen. Bel of mail, de oplossing kan eenvoudiger zijn
dan u wellicht denkt.
Kijk verder op NUNC IUS
search engine vriendelijke hosting || webdesign
e-marketing || google adwords || banner-management